تبلیغات 
جوهر آنچه دون خوان در آغاز کار آموزیم به من گفت در ماهیت
تجریدی نقل قولهای برگزیده شده از اولین کتاب، آموزشهای
دون خوان، قرار دارد. در زمان وقایعی که در کتاب وصف شده است،
دون خوان مقدار زیادی دربارۀ همزادان، کیاهان قدرت، مسکالیتو،
دودک، باد، روح رودخانه ها و کوهستان، روح چاپارل و غیره و غیره
صخبت کرد. بعدها، وقتی از او دربارۀ تأکید وی بر این عناصر و این
امر پرسیدم که چرا دیگر آنها را به کار نمی برد، او بی هیچ خجالتی
اظهار داشت که در آغاز کارآموزیم به خاطر من به درون تمام این
جفنگیات کاذب سرخپوستی شمنی رفته و بررسی کرده است.
من مات و مبهوت بودم. تعجب کردم که چطور می تواند چنین
عباراتی را بگوید که ظاهراً حقیقی نبودند. واقعاً منظورش از آنچه
می گفت، جدی بود و من یقیقاً مردی بودم که می توانست صحت
گفتار و رفتارش را تأیید کند. او خنده کنان گفت:
- اینقدر مطلب را جدی نگیر. برای من خیلی لذت بخش بود که تمام
این چرت و پرت ها را بررسی کنم و حتی لذت بخش تر بود برای
اینکه می دانستم این کار را به خاطر تو می کنم.
- به خاطر من دون خوان؟ این دیگر چه خبطی است؟
- بله، به خاطر تو. من با نگاه داشتن دقت تو بر اقلام دنیایت که
جذابیت شدیدی برایت دارد، به تو حقه زدم و توهم قلاب، ریسمان
و وزنۀ ماهیگیری را بلعیدی. به تنها چیزی که نیاز داشتم گرفتن دقت
منقسم نشدۀ تو بود. اما چگونه توانستم این کا را کنم، در حالی که تو
چنین روح بی انضباطی داری؟ تو خودت بارها و بارها به من گفته ای
برای این با من مانده ای که آنچه دربارۀ دنیا می گویم مسحور کننده
است. آنچه نمی دانستی چگونه بیان کنی این بود که جذابیتی که حس
می کردی، بر مبنای ای واقعیت قرار دارد که تو خیلی مبهم متوجه
عنصری می شوی که درباره اش حرف می زنم. البته فکر کردی مه ابهام
آیین شمنی است و تو مجذوب آن شدی؛ یعنی ماندی.
- دون خوان، این کار را با همه می کنی؟
- نه همه، چون به سراغ من نمی آیند و مهمتر آنکه همه برای من
جاذب نیستند. تو برای من جاذب بودی و هستی، فقط تو. معلم من،
ناوال خولیان، به همین شیوه به من حقه زد. او با استفاده از شهوت و
حرص من به من حقه زد. قول داد تمام زنان زیبایی را که دور و برش
بودند به من بدهد و نیز قول داد مرا با طلا بپوشاند. به من قول بخت و
اقبال را داد و من گول خوردم. از دوران بسیار قدیم به تمام شمنان
مکتب من همین طور حقه زده شده است. شمنان مکتب من آموزگار
یا گورو (معلم روحانی) نیستند. آنان اهمیتی نمی دهند که معرفت
خود را یاد بدهند. آنان می خواهند معرفت خود را به ارث بگذارند، نه
اینکه مردم به طور مبهمی، به دلیل روشنفکرانه، به معرفت آنها
علاقه داشته باشند.
حق با دون خوان بود که می گفت من کاملاً به دلیل تدبیر او گول
خورده ام. من واقعاً یقین کرده بودم که مطلع مردمشناختی شمنی زا
یافته ام. این وقتی بود که تحت توجهات دون خوان و به علت نفوذ او
خاطرات روزانه را می نوشتم و نقشه های قدیمی را گرد آوری
می کردم که مکان شهرهای سرخپوستان یاکی را در سراسر سده ها
نشان می داد و این کار را از وقایع نگاران ژزوئیت در اواخر دهۀ 1700
شروع کرده بودم. من تمام این مکانها را گزارش کردم و ظرف ترین
تغییرات را تعیین و شروع کردم به تعمق و تعجب که چرا شهرها به
مکانهای دیگری منتقل شده اند د چرا هر بار که تغییر مکان یافته اند،
ترتیب طرحها اندکی تفاوت یافته است. گمانه زنیهای کاذب دربارۀ
دلایل این امر و تردیدهای منطقی مرا غرق خود کرد. هزاران ورق از
یادداشتهای مختصر و امکاناتی را گرد آوردم که از کتابها و
وقایعنامه ها بیرون کشیده بودم. من دانشجوی تمام عیار مردمشناسی
بودم. دون خوان به هر طریقی که می توانست تصور و خیالبافی مرا
بر می انگیخت. یکبار دون خوان در لفافۀ توضیح به من گفت:
خلاف میل خودش بزور مجبور به گام نهادن در طریقت سالکان کرد.
در آن موقع از او پرسیدم:
- دون خوان، من با هزاران یادداشتی که به من حقه زدی گرد آورم، چه
کنم.
پاسخش برای من شوک آور بود. او گفت:
- کتابی دربارۀ آنها بنویس. به هر حال مطمئنم که اگر شروع به نوشتن
کتاب کنی، هرگز از این یادداشتها استفاده نمی کنی. آنها بیهوده اند، اما
من کی هستم که این را به تو بگویم؟ خودت مطلب را بفهم، ولی سعی
نکن کتاب را مثل یک نویسنده بنویسی. سعی کن آن را همچون
سالکی مبارز، همچون شمن – مبارزی بنویسی.
- دون خوان، منظورت چیست؟
- نمی دانم، خودت آن را بفهم.
مطلقاً حق با او بود. من هرگز از آن یادداشته استفاده نکردم. در
عوض دیدم که خودم با بی ازاطلاعی دربارۀ احتمالات تصور ناپذیر
هستی سیستم دیگری از شناخت می نویسم.
تنظیم و گردآوری توسط : ناوال
